21-02-12

Sibelius: Malinconia

Jean Sibelius: Malinconia op. 20, voor cello en piano (1900).


Hoewel de kamermuziekwerken van Sibelius soms wat in de schaduw blijven staan van zijn beroemde orkestmuziek, is de fantasie voor cello en piano, later Malinconia genaamd, een werk dat nog regelmatig gespeeld wordt. Het is een aangrijpende compositie die Sibelius schreef in de weken volgend op het overlijden van zijn dochtertje, Kirsti.


Het verlies van Kirsti


Jean and Aino.jpg















Jean Sibelius                                          Aino Järnefelt

Jean Sibelius huwde op 10 juni 1892 met Aino Järnefelt. Ze kwam uit een gegoed gezin. Haar vader was generaal August Aleksander Järnefelt die de laatste jaren van zijn leven ook een zetel had in de senaat van Finland, en haar moeder Elisabeth Clodt von Jürgensburg, dochter van een generaal-majoor in het Russische leger die de titel van baron had. Onder Aino's broers waren er de schrijver Arvid, de schilder Eero en de componist en dirigent Armas, via wie Aino kennis zou maken met haar toekomstige echtgenoot.

Armas en Arvid.jpg












Armas Järnefelt                                          Arvid Järnefelt, geportreteerd door Eero Järnefelt

Het koppel kreeg zes kinderen, allemaal meisjes. In maart 1893 werd Eva geboren en eind 1894 kwam Ruth ter wereld. Aino beviel van haar derde dochter op 14 november 1898. Maar Kirsti overleed reeds een jaar en drie maanden later op 13 februari 1900 aan tyfus. Enkele weken voordien had Aino's broer, de schrijver Arvid eveneens ten gevolge van de tyfus-epidemie zijn dochtertje Anna Katarina juist voor nieuwjaar 1900 verloren. Doordat Aino net voor het overlijden van haar nichtje nog bij haar broer op bezoek was geweest, meende ze dat zij het overlijden van Kirsti had veroorzaakt en kampte ze met enorme schuldgevoelens. 

Ook voor Jean Sibelius was het een zware klap. Deze had reeds langer een stevige reputatie als drinker, maar nu begon zijn drankgebruik nog ernstigere allures aan te nemen. Later heeft hij nooit meer over Kirsti willen (kunnen) spreken. Malinconia werd geschreven in de weken na het overlijden van Kirsti en de première vond plaats te Helsinki op maandag 12 maart. Sibelius zou er amper drie uur over gedaan hebben om het werk neer te pennen. 


Aan het begin van zijn internationale doorbraak.

Het jaar 1900 is een sleuteljaar in het leven en carrière van Sibelius, net zoals 1888 op verschillende manieren een belangrijk jaar voor hem is geweest. In dit laatste jaar had hij zijn muziekstudies in Helsinki afgesloten, leerde hij Ferruccio Busoni kennen, ontmoette hij zijn toekomstige vrouw en was hij begonnen met de compositie van een strijkkwartet in a dat bij de première een diepe indruk zou maken op Robert Kajanus, de dirigent die zich later zo hevig zou engageren voor de vertolking van zijn muziek.

Het is ook met Kajanus dat Sibelius in 1900 kort na het overlijden van zijn dochtertje een hele Europese tournee onderneemt met maar liefst 19 concerten in 13 verschillende steden. Op het programma staan o.a. zijn eerste symfonie, Finlandia, Lemminkaïnen-suite, De zwaan van Tuonela en de suite Koning Christiaan II. Vooral in Berlijn oogst hij groot succes.


De Fantasie voor cello en piano, Malinconia.

Biograaf Erik Tawaststjerna is niet mild in de beoordeling die hij neerpent aangaande dit werk. "Het mislukken van Malinconia, ligt ongetwijfeld in het feit dat hij (Sibelius) de pianopartij schreef met in gedachten de virtuositeit van Sigrid Schnéevoigt. De eindeloze amateuristische arpeggiopassages in de piano, de dubbele octaven, en onhandig uitgewerkte akkoordopeenvolgingen tonen hoe hij poogde een zelfde mate aan virtuositeit aan de pianopartij te bezorgen als aan de cellopartij." 

Deze wervelende stroom van noten in de pianopartij waarmee gereageerd wordt op de klagende, aarzelende, introspectieve opening van de cello is duidelijk als contrasterend element bedoeld. In de basnoten zingt de pianopartij een even melancholisch lied als de cello maar de arpeggios zorgen voor een opwindende drijfkracht die sterk afsteekt tegen de aanvankelijk ter plaatse trappelende cello. Naarmate het stuk vordert lijken de contrasten af te nemen. Piano en cello vertolken beiden even vurig het hoofdthema en het stuk eindigt pijnlijk in de diepste tonen van beide instrumenten.

00:04 Gepost door Ronald in Sibelius | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

j'apprecie votre site internet et je me permet de mettre un lien vers le mien . n hesitez pas a visiter !

Gepost door: electricien paris | 21-02-15

j'apprecie votre site internet et je me permet de mettre un lien vers le mien . n hesitez pas a visiter !

Gepost door: plombier paris | 21-02-15

De commentaren zijn gesloten.